Reisblog Ann en Pieter

Sardinia 2008

2009-03-12T07:57:00.000-07:00

In juli gingen we naar Sardina, een heel fijne bestemming. We hebben er ons super geamuseerd. Het was een vakantie van zon, strand, zee, bergen, lange wandelingen, wat cultuur, lekker eten en zalig tot rust komen en genieten.

Enkele sfeerbeelden:

Laos 2007 - 2008

2008-02-08T04:28:00.001-08:00

29/12/2007 – 18/01/2008

'Hapiness is a state of mind'

Laos is een mooie en intense reis. Ann en ik, we hebben er 3 weken genoten van...

de eeuwige glimlach van de Laotianen
de woeste alomtegenwoordige Mekong
de “sabai-déé” (goedendag) overal en altijd
smullen van het Laotiaans eten
verschillende vervoersmiddelen: bromfietsers, tuk-tuks, vrachtwagens, bussen en boten
traditionele Laotiaanse sauna's
en af en toe een Beerlao, een pintje dat gerust naast onze betere pilsen kan staan

Laos is een land waar de tijd lang heeft stil gestaan, maar dat nu zijn best doet om bij de 21ste eeuw te horen. Een goede dosis geduld heb je af en toe wel nodig, maar eens je het Laotiaanse ritme vindt is het een land van rust en herbronning.

Onze hoogtepunten zijn:

een eco trekking doorheen de jungle naar kleine dorpjes vanuit Vieng Pouhka
het eeuwenoude Khmer tempelcomplex van Champasak: Wat Phu Champasak
de “4000 eilanden” op de Mekong in het Zuiden (Si Pha Don) met de woeste stroomversnellingen en jawel... zoetwater dolfijntjes.

Hierbij enkele foto's...

Ann aan een voetgangersbrug in Vang Vieng

Pieter ergens lui in een hangmat in Vang Vieng

De bedelronde van de monniken in Luang Prabang

Tempel met levensboom in Luang Prabang

Een monnik op terugreis naar zijn tempel

Vrachtvervoer op de Mekong

Zonsondergang op de Mekong

Aka meisje

Aka dorp; on top of the world

Eten in een Khamu dorpje met de medicijnman en zijn familie

Ann in een klein weversdorpje in de buurt van Hoey Xai

Wat Phu Champasak - een oud Khmer tempelcomplex

Vissers aan Si Pha Don (4000 duizend eilandjes) in het Zuiden van Laos

Parijs 2007

2007-11-07T08:14:00.000-08:00

We zijn op 1 november een lang weekendje naar Parijs geweest. Niet veel te vertellen buiten dat het er zeer druk was en dat we ons héél goed hebben geamuseerd.

Hierbij wat fotokes...

Porto en het Noorden van Portugal 2007

2007-08-16T11:43:00.000-07:00

Ann en ik trokken er voor een 10 tal daagjes tussen uit. Wat als city trip naar Porto gepland werd groeide uit tot een verkenning van het Noorden van Portugal. We deden er van alles, kerkjes met leuke kloostergangen, Keltische en Romeinse opgravingen, wandelingen door afgelegen natuur gebieden en bijna middeleeuwse herderlijke taferelen tot en met paleolithische rotstekeningen.

De Portugezen zijn zeer gastvrij en vriendelijk maar je spreekt best een half woordje Portugees, de meesten spreken of Engels of Frans, dus dat helpt ook wel.

Zicht op Porto met de beroemde Douro rivier

De Porto wijnkelders aan de overkant van de rivier.

Een van de vele kerken die het land rijk is.

Middeleeuwse landelijke taferelen

Terras bouw in de bergen

Espigueiros die gebruikt worden om graan, aardappelen en mais op te slaan. (Geen graven of dergelijks dus)

Ann draagt een ganse Middeleeuwse burcht

Pieter op wandeling door een wijngaard

De wandelingen werden aangeduid door een geel en rood streepje, of soms ook niet...

Meer standbeelden...

Paleolithische rotstekening in de Coa vallei

En voor wie de geit niet zag...

een van de vele romeinse bruggen...

We hebben ons onder de Portugese zon goed geamuseerd, mooie dingen gezien en lekker gegeten.

Pieter

Spanje Pyreneeën 2005

2005-07-31T00:00:00.000-07:00

In 2005 trokken Ann en Pieter door Oost Spanje.

We begonnen met wat feest en cultuur in Bilbao. Vroeger een lelijke industriële havenstad, nu een bruisende stad vol met feestgedruis, cultuur en toen wij er waren brullende motoren (er was één of andere Grand Prix aan de gang).Even aan de baai van Biscay gebleven in Donostia - S. Sebastián, een gezellige drukke kuststad met heerlijke tapa's, maar we zijn er moeten vluchten voor de regen recht de Spaanse Pyreneeën in.

Tijd voor het wat serieuzere werk: dagtochten in de Spaanse Pyreneeën.
We deden prachtige wandelingen in het nationaal park van Ordessa, in de prachtige bergketens rond Benasque, in Nuria... We klommen er door bossen tot boven de boomgrens, over rotsen naar bergmeren, over stijle cols, soms zelfs de sneeuw in en af en toe waren we het Noorden kwijt.
Het voordeel van dagtochten is dat je weinig moet meesleuren, het nadeel is natuurlijk dat je terug moet en zo best wel grote afstanden op een dag doet.
Maar de Spaanse Pyreneeën waren in één woord: majestueus.

Voor dat we naar de kust gingen passeren we nog even het vulkanisch gebied van Garrotxa rond Olot waar nog een prettige wandeling op ons programma staat. Om uiteindelijk terug wat uit te rusten in Cadaquès met Dali en natuurlijk... de Middellandse zee.

Pieter voor het Guggenheim museum in Bilbao

Waterval in het hooggebergte

Ann in de Pyreneeën

Bloemen in het hoogegebergte

Zicht op een valleitje

Rotswanden

Berg riviertje

Pieter als lustige wandelaar

Ann tijdens de 'platte rust'

'On top of the world!'

Bergkoeien aan Nuria

De Middellandse zee aan de ruwe kust van Cadaqués

Sri Lanka 2004

2004-08-21T05:07:00.000-07:00

Onze reis doorheen Sri Lanka, het paradijselijke Ceylon, bracht ons langs eeuwenoude boeddhistische tempels en monumenten. De meest spectaculaire zijn Anuradhapura met de heiligste der heilige bomen, Polonnaruwa, Aukana, Dambulla, Mihintale ...

Voor de zogenaamde culturele driehoek hadden we een auto met chauffeur gehuurd. Later was het met bus, trein, toyota minivans en tjoek tjoek te doen.

Ook het oude koninklijke hof in Sigiriya, met haar op Versaille lijkende tuinen, zomer- en het winterpaleis boven op de berg maar vooral de eeuwenoude muurschilderingen van halfnaakte hofdames zijn niet alleen een unicum maar vooral verrukkelijk om te zien.

Sri Lanka heeft veel onder haar burgeroorlog te lijden gehad. Vandaag is er wapenstilstand tussen de regering en de LTTE maar nog geen echt vredesakkoord. Soms zijn er nog wat ze ginder 'kleine incidenten' noemen. Onze eerste dag waren we bijna getuigen van zo een incident. Buiten een politie kantoor in Colombo stond een kleine menigte toen we daar toevallig voorbijkwamen. Wij, de goede raad van de Lonely Planet in ons achterhoofd, zijn er niet bij gaan staan. De volgende ochtend vernamen we dat er nog geen half uur later een zelfmoordaanslag gebeurde... 5 doden. Het conflict kwam toen wel akelig dichtbij. Later gingen we ook naar Baticaloa, één van de vroegere hotspots in de burgeroorlog, om zingende vissen te gaan beluisteren. Echter, zoals een plaatselijke wijze ons vertelde; once the guns started singing, nobody was interested in the singing fish anymore; geen zingende vissen voor ons dus.

'Geen druppel water mag de oceaan in vloeien zonder ten dienste van de mens geweest te zijn' was de leuze van koning Parakrambahu. Al van oudsher bezit Sri Lanka één van de beste irrigatiesystemen ter wereld. Dit blijkt ook door de verschillende watertanks die ook vandaag nog in het hele land te zien zijn.

Kandy, de mysterieuze tand van de Boeddha en haar Perahera (ceremoniële optocht met veel vuur, dansers en verklede olifanten) was een volgende halte op onze tocht. Alle toeristen gaan de tempel van de tand bezoeken tijdens de avond-puja. Het is het moment dat het geluid van het tromgeroffel iedereen opzweept tot een dramatische climax die nooit komt. De toeristen verdringen er niet alleen elkaar maar zelfs de gelovigen om achter een deurtje een glimp van een gouden kistje te zien. Hierin zou de tand zitten. Daarbij vergeten ze dat die tand voor hen niets betekent en dat ze daar eigenlijk zijn juist voor het mysterieuze ritueel, de ceremonie en om de devote gelovigen bezig te zien. Maar het gedrum van de toeristen maakt juist dit onmogelijk... ironisch. Gelukkig wordt de ceremonie ook bij zonsopgang gehouden zonder toeristen.

In en rond het hoger gelegen gebergte heerst een heel ander klimaat. Nuwara Eliya was zelfs ronduit guur: koud, wind en regen. Ze noemen het er 'het kleine Engeland in de heuvels'. De Britten waren er zot van en vandaag zie je dit nog altijd in de bouwstijl en de teelt van eerder Europese groeten. Het berggedeelte wordt gesierd door prachtige vergezichten en reusachtige thee plantages die als een soort van groen kleed alle heuvels bedekken.

Naast het Boeddhisme is ook het Hindoeïsme prominent aanwezig in Sri Lanka en dan vooral aan de Oostkust en in het Noorden. We bezochten verschillende tempels en een reinigende warm waterbron.

Maar ook de stranden zijn niet te missen. De Westkust is vandaag toeristisch de meest ontwikkelde streek van Sri Lanka. Door de jaarlijkse Moessons was de zee er echter nogal wild en het weer af en toe een beetje minder. Dit gaf ons de kans om een ander deel van Sri Lanka te ontdekken: de Oostkust. Voor de burgeroorlog was de Oostkust de plaats waar alle toeristen en grote ressorts zaten. De streek heeft echter zwaar onder de burgeroorlog te lijden gehad en het toerisme komt er maar traag terug op gang, vandaar de (nu nog) bijna verlaten stranden en azuurblauwe zee rond Trincomalee (Nilavelli en Upivelli beach) en het surfparadijs Arugham Bay.

Ook de natuurliefhebbers in ons kwamen zeker aan hun trekken in Sri Lanka. In Yala West National Park (waarschijnlijk het meest bekende en bezochte van Sri Lanka) hebben we naast de verplichte olifant (die er op dat moment vrij zeldzaam is door het droog seizoen) een echte beer gezien.

Sri Lanka heeft veel verschillende ecosystemen. De mangroves worden meer en meer ingepalmd voor de landbouw wat de lokale vissers dan weer in de problemen brengt.

Hierbij enkele hoogtepunten die we aan de hand van wat foto's overlopen:

Aukana
Het 12 meter hoge Boeddha standbeeld van Aukane werd in de 12e of 13e eeuw nc uit de rotsen gehouwen. Het standbeeld is volledig (behalve het voedstuk) uit de achterliggende rots gekapt. De positie van de Boeddha's handen is deze van de zegenende Boeddha. Het 'vlammetje' boven zijn hoofd staat als teken van zijn verlichting, het symbool van zijn bovenbewustzijn. Sri Lanka heeft een vrij modern schoolsysteem. Gratis onderwijs vanaf de kleuterklas tot aan de universiteit. Op de voorgrond zie je de witte uniformen van een groep schoolkinderen, ze waren er op schooluitstap. De sfeer op de plek is zo wel helemaal anders dan deze van drummende toeristen.

Bodhi boom
De heilige Bodhi, of Bo-boom in Anuradhapura zou een zaailing zijn van de originele vijgenboom waaronder de Boeddha zijn verlichting bereikte. De Shri Maha Bodhi zou de oudste gedocumenteerde boom op aarde zijn. Hij wordt al 23 eeuwen lang aanbeden. Vandaag schiet er niet veel van de originele boom over. Een beetje een armzalige tak die volledig ondersteund wordt door een metalen raamwerk. De aanbidding van dit soort bomen vind je trouwens in heel Sri Lanka terug. Het is prachtig om te zien dat aan, onder of rond elke Bodhi boom wel een ereplaatsje is. Wat kan een boom toch diepe religieuze gevoelens opwekken, heerlijk.

Ruwanwelisaya dagoba
De karakteristieke vorm van de stoepa of dagoba lijkt wat op een aardhoop, je vindt ze over héél Sri Lanka terug. De foto toont de Ruwanwelisaya dagoba in Anuradhapura. Duizenden ton steen omhult door een witte huid en omringd door gebeeldhouwde olifanten. De olifanten ondersteunen het platform waar de stoepa op staat zoals ze dat in de boeddhistische mythologie met de wereld doen. In de koepel zelf bevindt zich een kamer waarin heilige relikwieën van Boeddha bewaard worden.

Polonnaruwa
Pollonaruwa was de middeleeuwse hoofdstad van Sri Lanka. Je vindt er de gekste gebouwen terug die uniek zijn voor Sri Lanka en de ganse wereld. Hier zie je ons zitten op een trap van één van de ruïnes. De uit de rots gehouwen Boeddha's van de Gal Vihara en het lotus bad waren er voor ons hoogtepunten.

Hofdame in Sigiriya
De hofdames op de berg van Sigiriya zijn de enige fresco's in Sri Lanka met een niet-religieus thema. De halfnaakte dames zouden de concubines van de toenmalige (en zeker gelukzalige) koning voorstellen. De ganse berg zou vroeger beschilderd geweest zijn met deze dames maar ijverige monniken hebben alle voor hen bereikbare schilderingen vernietigd. De overblijvende hofdames blijven echtereen lust voor het oog ;-) De schilderingen worden vandaag met zware donkere doeken in het halfduister gehouden en zo beschermt tegen de brandende zon. Voor de toeristen en hun toch zo kostbare foto's (en natuurlijk in de hoop om een goede fooi te krijgen) worden de doeken opzij getrokken zodat we een aantal mooie foto's konden trekken. (Lang leve het digitaaltje want het gebruik van de flash bleef gelukkig wel verboden.) En voor ons gingen de bewakers nog juist iets verder, wij mochten balancerend tegen de rotshelling enkele nog niet gerestaureerde fresco's zien (alles om de fooi naar boven te krijgen).

Uda Walawe National Park
Een watertank in het Uda Walawa National Park. Alle regenwater willen ze in Sri Lanka gebruiken voor het naar de zee gaat. Sri Lanka heeft uit de oudheid dan ook één van de beste irrigatiesystemen van de wereld. In de 3e eeuw vc hadden ze al een oplossing om grote wewa's aan te leggen. Deze grote spaarbekkens (soms wel meerdere vierkante kilometers) doen eerst dienst als bassin voor drinkwater en om zich in te wassen. Daarna wordt het water door kanalen naar de velden (o.a. rijst) gebracht. De watertanks zijn van zo'n omvang en kwaliteit dat sommigen beweren dat ze door reuzen gebouwd werden. Op deze foto is een oude watertank te zien in het huidige Uda Walawe National Park.

Thee plantage
De Ceylon thee zou de beste thee ter wereld zijn. Door toeval in Sri Lanka geïntroduceerd door een Schot is het nu één van de voornaamste export producten. Vandaag is bijna het ganse heuvelgebied ontbost voor de thee plantages. Daar werken Tamil vrouwen (speciaal voor dit werk uit Indië overgehaald) als pluksters op het veld. Het was een hele ontnuchtering om te weten te komen dat ieder theeblaadje (en je hebt er wat nodig in een theezakje) ook vandaag nog handmatig geplukt wordt.

Wilde olifant
Op de foto is een wilde olifant in Yala West National Park te zien. Tot voor kort waren de olifanten in Sri Lanka nog bedreigd, vandaag de dag zijn ze beschermd en stabiliseert de populatie zich. Dit wel een beetje ten kosten van de arme boeren die in het seizoen hun velden tegen deze kollossen op allerhande manieren proberen te verdedigen. Zo slapen ze er weken achter elkaar in kleine boomhutjes en vallen er geregeld doden. Naast de wilde zijn er ook talrijke werkolifanten in Sri Lanka. Sommigen van hen worden nog als levende bulldozer gebruikt maar de meeste doen dienst voor het veel lucratievere 'rondjes lopen met toeristen'. Olifanten nemen een centrale plaats in de Sri Lankese cultuur in, vroeger stond zelfs de doodstraf op het doden van een olifant. Enkel sommige mannetjes olifanten hebben slagtanden en deze zeldzame exemplaren waren vroeger gereserveerd voor het koninklijke hof. Tijdens de jaarlijkse Perahera in Kandy lopen er zo tientallen vereerde en versierde olifanten mee in de stoet. In de optocht wordt de tandrelikwie van de Boeddha (of een replica er van na een aanslag van de LTTE) door de mooist versierde olifant rondgedragen. De olifanten zijn niet alleen versierd met kleurrijke beschilderde doeken maar ook met kleine gloeilampen. Sommigen van hen dansen zelfs mee op de opslepende muziek van de Kandiaanse drummers.

Hotsprings van Kanniyai
Ietsje buiten Trincomalee liggen de warmwater bronnen van Kanniyai. De zeven verschillende putten hebben elk een andere temperatuur. De Hindoes laten zich door het met emmers boven gehaald water overgieten, het zou een reinigende werking hebben... In Trincomalee merk je duidelijk dat je in een ander gebied van Sri Lanka bent, hier overheerst het Hindoeïsme en zijn de Tamils de grootste bevolkingsgroep.

Zonsopgang aan Nilavelli
Nilavelli is één van de stranden boven Trincomalee aan de Oostkust. Het gebied heeft hard geleden onder de burgeroorlog. De vele politie controles (niet voor toeristen), kapotgeschoten ruïnes van huizen en vroegere hotels en ook de armoede en de vele amputaties (landmijnen) van de inwoners zijn hier nog getuigen van. Vandaag is de streek aan een toeristische heropleving toe. Dit maakt het contrast tussen prachtige stranden en mooie hotels eens zo groot met de dagelijkse realiteit.

Hindoe tempel Koneswaram Kovil
De Koneswaram Kovil tempel in Trincomalee. Deze tempel staat op dezelfde plaats als waar de Portugezen in 1624, uit blijk van hun religieuze tolerantie, een belangrijk Hindoe monument in zee kieperden. Restanten van de oude tempel zijn er door duikers teruggevonden en zouden vandaag door haaien bewaakt worden. De Hindoes vereren naast hun 'eigen' goden ook Boeddha en jawel zelfs Christus. God openbaart zich immers in een eindeloze variatie en ze tolereren mensen met andere geloofsovertuigingen. Het is voor ons grappig om te zien, beelden van Jezus, Vishnu, Shiva, Boeddha... allemaal op één en hetzelfde altaartje. In de bussen zij er prachtige voorbeelden van te vinden en dan nog eens versierd met knipperende kerstverlichting.

Mangrove visser
Nabij Arugham Bay, dé surfstek in Sri Lanka, kan je een Ecotour door de mangroves doen. Echt veel van dit ecosysteem schiet er niet meer over en de beloofde krokodillen komen er maar zelden. Het leven van de lokale vissers is wel de moeite om te 'beleven'. De Sri Lankesen eten graag zoetwater vis. Deze hebben immers, volgens hen, meer smaak. Wij aten ze in de traditionele curies en... lekker natuurlijk. Op de foto zie je zo een lokale visser in de voor hen traditionele boot. Als zoetwater visser heb je eigenlijk niets meer nodig dan een net en wat aas. Als je daar wat geld mee hebt verdiend kan je een bootje kopen om ook verder en in dieper water te gaan vissen.

Tjoek tjoek
Deze foto namen we in Ella. De driewieler of tjoek tjoek is ons favoriete vervoermiddel voor korte afstanden. Ze worden in Indië gemaakt en vervangen de riksja van vroeger. Je ziet ze echt overal rijden en op sommige plaatsen zijn de drivers best opdringerig om je een rit te verkopen. In hun ogen zijn alle wandelende toeristen immers op zoek naar de eerste de beste tjoek tjoek. Toen ik s'ochtens vroeg aan Nilavelli naar het duikcentrum ging stelde de driver voor of ik zelf wou rijden. Ze schakelen dus als vespa's en zijn best wel vinnig. Echt een lang stuk heb ik echter niet gereden want ik was al wat te laat voor m'n duikje ;-)

Ann en Pieter

Costa Rica 2003

2003-08-01T07:34:00.000-07:00

Wij (Ann en Pieter) zijn deze zomer naar Costa Rica op reis geweest. We waren op reis vanaf woe 16/7/2003 tot en met woe 6/8/2003. Het is daar volop regenseizoen... af en toe hebben we dan ook een echte bui en/of wat motregen gehad, maar de meeste dagen waren bewolkt en droog. Soms hebben we prachtige zonnedagen gehad.

Costa Rica is een schitterend land. Alles wat toeristisch (lees parken, activiteiten...) is, wordt in harde dollars betaald. Wij zijn het land rondgetrokken met het lokale openbare vervoer. Deze bussen zijn niet alleen goed geregeld, maar ook nog vrij goedkoop.

Costa Rica is een land dat je bezoekt voor haar natuurpracht. Meer dan 25% van het land is op één of andere manier beschermd gebied. In de vele nationale parken krijgt men aapjes, luiaards, kaaimannen, miereneters... en vele vogels te zien. Geleidelijk wordt het spotten van deze verschillende dieren een ware verslaving.

Voor wie onze route wat wilt volgen:

We vertrekken vanuit San Jose, maar in deze (eerder ongezellige) hoofdstad blijven we niet lang. Van hieruit trekken we naar de prachtige nevelwouden van Monteverde en overnachten daar in het kleine en toeristische dorpje Santa Elena. We hebben geluk en zien daar de vrij zeldzame maar zo symbolische Quetzal .

Met een bootje over het Arenal stuwmeer naar Fortuna zetten we onze weg verder om de Arenal vulkaan gloeiende lava te zien spuwen, spijtig genoeg (en dat is dan weer een van de nadelen van het regenseizoen) blijft hij in de wolken.

Onze route brengt ons langs Liberia naar het Santa Rosa nationaal park. Dit is het enige droge woud nog in Latijns Amerika en het verliest in het droge seizoen haar bladeren. Daarna trekken we naar Playa Hermosa aan de Stille Oceaan. Even tot rust komen op het strand en als we daar dan toch zijn... een duikje.

In het tweede deel van onze tocht concentreren we ons op het Caraïbisch gebied: een uitstap naar het prachtige regenwoud van Tortuguero.

Costa Rica is ook een land van schildpadden. Sommige van de stranden zijn broedplaatsen van verschillende soorten zeeschildpadden en dit aan beide kusten. Zo zijn wij getuigen van een grote groene zeeschildpad (+/- 1,5 meter) tijdens het leggen van haar eieren.Als er te veel licht op het land is komen de zeeschildpadden niet uit het water. Ook tijdens hun zoektocht naar een geschikte nestplaats en tijdens het graven mogen deze beesten niet gestoord worden. Ze zouden terug de zee in kunnen gaan. Maar eens dat het eieren leggen begonnen is, kan er niet veel de beesten nog afleiden. Om ze toch zo weinig mogelijk te storen zijn eigen lampen en/of flashlicht streng verboden. Het enige licht zijn de rood schijnende pillampjes van de gidsen. Maar ze nemen je echt wel mee in de actie waardoor je het eieren leggen, het toedekken van de eieren en het camoufleren van het nest goed te zien krijgt totdat de schildpad terug in de zee verdwijnt. Het was een hele ervaring ... alsof je een geboorte meemaakt.

Na dit avontuur volgt een ander avontuur: wildwater raften op de Pacuare rivier. De soms toch wel indrukwekkende stroomversnellingen (klasse III - IV) brengen ons door een prachtig regenwoud, een mooie afwisseling van adrenaline en natuurschoon. Daarna bezoeken we het natuurpark en tevens relaxed hippie reggae dorpje Cahuita en trekken we helemaal naar het zuiden tot in Manzanillo. Onze laatste dag verkennen we (vanuit San Jose) nog de Poas vulkaan vanuit San Jose.

Costa Rica is een toffe en avontuurlijke reis voor wie van overdonderende natuur, jungle en verborgen dieren houdt.

Het Nevelwoud van Monteverde

Epifieten en bromelia's in Monteverde

Spideraapje nabij de Arenal vulkaan.

Kanotocht door het Tortuguero nationaal park

Zoetwaterschildpad in Tortuguero

Een Kaaiman in het Tortuguero nationaal park

Ann in Cahuita

Een witkop capuchine aapje in Cahuita

Een luiaard in Cahuita

Manzanillo

De krater van de Poas vulkaan

Bolivia 2002

2002-06-27T23:59:00.000-07:00

Wij (Ann en Pieter) zijn dit jaar naar Bolivië op reis geweest. We vertrokken op donderdag 4 juli 2002 en kwamen vrijdag 26 juli 2002 terug. Deze reis werd georganiseerd door Joker. Onze groep bestond uit acht personen: Oswald (onze reisbegeleider), Aline, Mieke, Chris, Lieven, Herman en wij twee.

Het in groep reizen heeft zo zijn voordelen. Een boot of een minibusje, een plaatselijke gids en een jeep... met zijn achten is dit zo geregeld!

Onze reisroute leidde ons langs: La Paz, Copacabana, Isla Del Sol, Tiwanaku, Orure, Potosi, Sucre, Salar de Uyuni en de Taquesi trek.

Bolivië is een prachtig land. Meer dan 50% van de Bolivianen zijn indianen, de meesten hebben hun tradities, waarden en gebruiken behouden. Het is een land zonder zee maar met een militaire vloot (op het Titicaca meer), met dorre hoogvlaktes en regenwouden. Bolivië is zeer hoog, je zit op de hoogvlakte rond de 4000 meter en ziet uit op met sneeuw bedekte bergen die er nog duizenden meters bovenuit steken.

Titicaca meer

Het Titicaca meer ligt met haar helderblauwe water op een hoogte van 3820 meter en heeft een diepte van 457 meter. Er wordt beweerd dat dit het hoogste bevaarbare meer ter wereld is.

Dit is een zicht op het Titicaca meer vanuit het eiland Suriqui. Het eilandje stond bekend om het maken van rieten bootjes. Daar is vandaag niet veel meer van te zien, Wel maken ze er veel houten zeilbootjes zoals er op de foto te zien zijn.

Tiwanaku

In 600 na christus waren er in Zuid-Amerika twee grote koninkrijken: de Wari in het Noorden en de Tiwanaku in het Zuiden aan het Titicaca meer. Tiwanaku was de hoofdstad van dit gelijknamige rijk. Er is weinig echt geweten over de cultuur van die tijd en de functie van de tempels en beelden. Vandaag zijn er nog indrukwekkende overblijfselen van die cultuur te bewonderen. De zonnepoort, bekend als Boliviës nationaal icoon, is het meest bekende.

Hier zie je ons voor de overblijfselen van de Puma Punku tempel.

Aardappelvrouwtje op de Altiplano
Op onze terugweg van Tiwanaku kregen we een platte band. Bij gebrek aan een goed reservewiel zaten we daar een paar uurtjes vast op de Altiplano (hoogvlakte). We hebben er dan maar het beste van gemaakt en zijn naar het dichtst bijgelegen boerderijtje gewandeld. De mensen ontvingen ons heel vriendelijk en we mochten eens rondkijken. Daar hebben we deze vrouw gefotografeerd. Ze zit hier aardappelen te sorteren voor de markt.

Tarabuco
De Mercado Campesino, de wekelijkse markt in Tarabuco, is altijd een verzamelplaats voor de mensen van ter plaatse. Tarabuco is een klein dorp op 65 km van Sucre, de hoofdstad van Bolivië. Hier krijg je een straatoverzicht van één van de steegjes waar de markt wordt gehouden. Naast dagelijkse producten worden er ook veel artesanalia verkocht, dit trekt natuurlijk vrij veel toeristen aan. Ondanks deze toevloed blijft het marktje toch nog zijn typische sfeer behouden

Potolo Canyon
Dit is een canyon op weg naar Potolo. Potolo is een weversdorpje in de buurt van Sucre. Het staat bekend voor zijn typische Jalq'a stoffen. De route er naartoe staat garant voor mooie vergezichten en afwisselende landschappen.

Salares de Uyuni
De 1200 vierkante kilometer grote zoutvlakte staat bekend als de Salares de Uyuni. Dit deel van de Altiplano was vroeger totaal bedekt met water. Daar er hier geen rivieren zijn, kon het smeltwater van de bergen niet weg en liep naar het diepste punt. Nadat dit meer verdampte, bleven de mineralen en het zout achter. Dit zout wordt ontgonnen en de vlaktes zijn goed voor 18 000 ton per jaar.

Hier zie je Ann op de zoutvlakte. Op de achtergrond zie je Isla del Pescadore.

Isla de Pescadore
In het midden van de Salares bevindt zich een zwart eilandje: Isla de Pescadore. Dit "visserseiland" is een oud koraalrif en dat zie je nog altijd aan de structuur van de rotsen. Vandaag de dag is het een zwart kaal stuk rots, enkel begroeid met cactussen. Het steekt sterk af tegen de witte achtergrond van de zoutvlakte.

Reflectie in de Salares
In het droog seizoen staat er normaal gezien geen water op de zoutvlaktes. Daar er dit jaar een vrij zware sneeuwstorm was, stond er hier en daar toch een tiental centimeter water. Dit gaf prachtige weerspiegelingen en surrealistische landschappen met zwevende bergen en reflecties van wolken op de grond. Op sommige plaatsen wist je niet meer wat lucht en wat nog grond was.

San Juan
San Juan is een klein dorpje naast de Salares. Er valt weinig te beleven, maar wij hebben echt genoten van onze avondwandeling daar. Ook de plaatselijke "pub" die doorgaat voor een heuse discotheek staat garant voor een paar uur plezier (voor toeristen steken ze de open haard aan wat de koude iets verdrijft).

Lagune Verde
Een tocht doorheen het Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa (ERA) in het Zuid Westen van Bolivië is zeker de moeite waard. Naast geisers, warmwaterbronnen en prachtige bergpassen kom je hier allerlei gekleurde bergmeren tegen: de Lagune Colordo met zijn roestrode kleur, de felgroene Lagune Verde en de Lagune Blanca die echter blauw ziet.

Op deze foto is de Lagune Verde te zien. Ze krijgt haar groene kleur uit hoge concentraties lood, zwavel, arsenicum en calcium carbonaat. Deze combinatie samen met de vele mineralen maakt het meer bijna onbevriesbaar. De "lagune" was door de extreme koude van de dagen ervoor toch bevroren. Spijtig genoeg kwam daardoor de echte groene kleur niet honderd procent tot zijn recht maar het gaf wel prachtige zichten zoals dit.

Taquesi
Op de tweedaagse Taquesi trek kom je prachtige landschappen tegen. Je wandelt over een eeuwenoude Inca pad vanuit het hooggebergte van de Andes recht de Yungas en het regenwoud in.

Het dorpje Taquesi ligt ergens midden op deze route. Het is alsof je terug in de middeleeuwen stapt. Hier ontmoeten de warme lucht uit het Amazone gebied en de koude lucht uit de Andes elkaar. Dit is goed voor mist, wolken en vochtige lucht.

Wij hebben in ieder geval genoten van onze reis door Bolivië. De hoogte, de oude culturen, de landschappen, de mensen en gewoontes van vroeger en nu, de natuur... het zijn maar enkele aspecten die Bolivië aantrekkelijk maken. Het klimaat en de economische situatie van het land maken het reizen niet altijd even vanzelfsprekend, maar dit Zuid-Amerikaanse land is vrij goed georganiseerd en relatief veilig. Een echte aanrader dus voor iedere wat avontuurlijkere trekker.

Deze laatste foto is er één van de Taquesi trek. Het is het bergmeertje waar we na twee uurtjes klimmen (tot 4650 m) ons middagmaal aten. Het zonnetje scheen en vanaf hier ging de ganse route bergaf de Yungas in, wat een mooi vooruitzicht was.